Week 4

De ene laatste week! Wat vliegt het voorbij! Zo lig je elke dag gespannen op de deurmat te wachten tot dé envelop door het gleufje geschoven wordt en zo raak je al door je examens heen!

Dinsdag begon deze week met een dag bij de marechaussee. Een erg leerzame en gezellige, lachwekkende dag. Ik kan hier helaas niet te veel over uitweiden omdat dit allemaal ‘topsecret’ is. Maar wat ik wel kan vertellen is over de rollenspellen. We moesten leren hoe we om moesten gaan met agressieve passagiers. Als eerst werd ik eruit gepikt om samen met twee collega’tjes een persoon in de boeien te slaan. Deze passagier stond heel zielig met zijn hoofd naar beneden in het hoekje van zijn “cel”. Ik vond hem meteen heel erg zielig en riep dan ook direct dat ie wel een goede knuffel kon gebruiken. Oops, vergiste ik me even flink! Zodra we op deze persoon afliepen en hem in de boeien wilde slaan begon hij wild om zich heen te meppen en te schreeuwen. In eerste instantie sprongen we allemaal een flink stuk achteruit, dat was schrikken! Maar uiteindelijk gingen we er toch met zijn allen op af en hing ik als een aapje aan zijn armen om deze op zijn rug te krijgen. Bekaf was ik dan ook toen we deze vervelende vent eindelijk geboeid hadden. Het leek wederom allemaal weer heel erg echt. Hierna hebben we wat geoefend met zelfverdediging en truucjes geleerd wat je moet dan als iemand je beet pakt of wilt wurgen. Erg leuk om te doen! Daarna gingen we al gauw weer verder met de rollenspellen, en vandaag stond ik behoorlijk in de belangstelling. Voor de tweede keer werd ik even als voorbeeldje gebruikt.. Nietsvermoedend zat ik als passagier in het vliegtuig en één van de trainers speelde een kaper. Deze kaper beveelde mij om ergens anders te gaan zitten. Ik knikte.. maar de bedoeling was dat ik niet luisterde, maar toch bleef ik gehoorzaam ja knikken. Ik hoorde de trainers tegen elkaar zeggen: “nou… is veel te lief, misschien kunnen we beter iemand anders nemen, anders maak je haar misschien wel aan het huilen”. Ik dacht.. huh? Wat gaat er gebeuren dan? De andere trainer reageerde met: “nee, ze kan het wel aan”. En ineens kwam zijn knalkrode kop dicht naar mij toe en begon hij kei- echt kei-hard te schreeuwen! Mijn lippen pruimden samen en mijn ogen sprongen wijd open! Hierna begon ik natuurlijk keihard te lachen van de schrik. Dit had ik eventjes niet verwacht! Mijn klasgenoten lagen natuurlijk helemaal in een deuk. Omdat de trainers nu toch bij mij stonden leek het ze ook wel even handig om meteen even voor te doen hoe je een passagiers moet boeien wanneer deze in de stoel zit. Mijn lieve ini-genootje M. mocht dit samen met de trainers doen. Nog steeds ben ik hier erg blij mij. Ik werd ruw met mijn hoofd tegen de stoelleuning gegooid, mijn arm werd achter mijn ruk gedraaid en de handboeien klapten net iets te hard tegen mijn hand. Volgens mij vonden ze me niet zo lief… maar goed, ik speelde dan ook eventjes een héél erg vervelend iemand, en vervelende mensen behandel je nou eenmaal zo. Na dit schouwspel liep ik dan ook met een paars/rode/blauwe plek op mijn hand (welke er nu nog steeds zit). Maar ondanks de pijntjes wel heel erg leuk en leerzaam! Hierna mocht ik ook nog even losgaan als een vervelende vrouw van één van de passagiers en mocht ik heerlijk scheldend mijn “man” opjutten om één van de andere passagiers in elkaar te slaan. Vrolijk riep ik dan ook: “Ik wil bloed zien! Kom op, laat zien dat je een vent bent” (de rest van de woorden die ik gebruikt heb zal ik even achterwege laten, haha, het moest natuurlijk wel zo echt mogelijk lijken). En uiteindelijk kreeg ik mijn “man” inderdaad zo ver dat hij bovenop één van de passagiers sprong om hier even flink op los te gaan. Ik had natuurlijk even mijn ini-genootje als passagier gekozen welke de blauwe plek op mijn hand heeft veroorzaakt (pay-back time, haha).

Woensdag begonnen we met 3 flightsafety examens waarvan twee layouts waar je alle equipment op moet aangeven (waar alles ligt en dergelijken). En hier had ik drie keer 100% voor gehaald. Helemaal blij natuurlijk met mijn eerste drie 100 procentjes! Had ik niet verwacht! Verder nog veel geleerd over hoe belangrijk communicatie is om een vliegtuigramp de voorkomen. En nog even wat gezellige crash-flimpjes bekeken, altijd goed voor de motivatie (grapje natuurlijk). Ook hadden we vandaag een les engels, hoe we beleefd engels kunnen spreken. Na deze les moest ik meteen even de toets herkansen welke ik deze keer natuurlijk wél gehaald heb.

Donderdag begon ook weer met een examen, een service examen. Ook dit examen heb ik gehaald en dit keer met een 87,5%. Ook zijn we vandaag naar het zwembad geweest. Dit was ook weer super leuk allemaal! We wisten al dat we met kleren aan moesten zwemmen maar hadden nog niet echt een idee wat er allemaal zou gebeuren. Allereerst moesten we even een paar baantjes trekken, worden meteen even met onze neus op de feiten gedrukt.. want wat hebben we een slechte conditie! Na drie baantjes ben ik al aardig moe en dan moet het echte werk nog beginnen! We mogen allemaal een zwemvest pakken en deze aantrekken. Dan staan we in een rijtje opgesteld bij de startblokken. Het is de bedoeling dat we een evacuatie op het water gaan naspelen. De crew schreeuwt het commando: “inflate life vest, jump!” Wij als passagiers springen om de beurten het zwembad in en terwijl we springen trekken we direct aan de rode knoppen zodat het zwemvest met luid geluid opblaast. Dit gaat onwijs snel en het zwemvest wordt dan ook keihard en zit enorm strak om je hoofd heen. Ik lig uiteraard weer helemaal in een duik met mijn collega-tjes, het duurt eventjes tot we uitgelachen zijn. Het is ook onwijs grappig om de anderen het water in te zien springen en ze te zien schrikken van de zwemvesten. Het is heel moeilijk te omschrijven hoe dit werkt, en de kans dat je dit zelf mee zult maken is natuurlijk heel erg klein, en op dat moment ook een stuk minder grappig. Hierna moeten we in een bepaalde positie in het water drijven om onszelf warm te houden, dit werkt echt! Ook moeten we dan de ‘Huddle’ uitvoeren. Hierbij kruip je in een cirkel zo dicht mogelijk tegenelkaar aan om elkaar en jezelf warm te houden. De mannen moeten in het midden, dit omdat vrouwen meer lichaamsvet hebben om zichzelf warm te houden. Meteen grijpen wij meiden één van de mannen beet en ‘knuffelen’ hem als nooit tevoren. Lekker knus zo dicht tegen elkaar in, en ook weer erg lachwekkend. En inderdaad ook lekker warm! Zo liggen we een paar minuutjes te dobberen. Dan mogen we proberen om onder water te duiken met het lifevest nog aan. En weer heb ik me kapot gelachen, om mezelf en om alle collegatjes om me heen welke keihard hun best doen om onder water te duiken maar eruit zien als eendjes die met hun kontje boven water steken. Dit is echt onmogelijk, hoe hard we ons best ook doen! Hoe belangrijk is het dus om je lifevest NOOIT in het vliegtuig op te blazen? MEGA BELANGRIJK! Want je komt het vliegtuig nooit meer uit en zult verdrinken. Dan is het de beurt om onder stormige weeromstandigheden in de raft te klimmen met zijn allen, terwijl één van de trainers ons besproeid met ijskout water. Dit viel me best mee en we werken goed samen dus binnen no-time zit iedereen in de raft. Dan horen we dat we nog een zeil moeten spannen over de raft.. uhhh.. zei je zeil? Deze? Zo’n kleine?! Wanneer we hier mee bezig zijn moet ik vreselijk mijn best doen om vooral rustig te blijven en niet te gaan flippen. Ik kan er absoluut niet tegen als er iets over mijn hoofd getrokken wordt en waar ik dan zelf geen controle over heb of geen uitgang kan zien (soort van claustrofobisch). Ik flip al helemaal als iemand het dekbed over mn hoofd trekt. En dan nu met zn allen onder zo’n benauwd zeil! Gelukkig heb ik al gauw door dat ik de rest met de opening aan mijn kant heb en deze houd ik dan ook continue vast, dat geeft me een beetje rust. Na een tijdje zitten beginnen we met zn allen liedjes te zingen zoals:  ‘Relax, take it eaassyyyy’ en ‘I’m a survivor’. Hierdoor vergeet ik ook een beetje dat ik onder een zeil zit. Maar toch ben ik blij dat het zeil er eindelijk weer af mag en dat we weer charmant het water in mogen duiken. Hierna moeten we nog even wat baantjes reddend zwemmen met een bewusteloze passagier in je handen. Met allebij een lifevest aan is dit best te doen. Hierna doen we het zelfde, maar dan allebei zonder lifevest aan. Dit gaat voor geen meter en we schieter weer in de lach. Tot ongenoegen van de trainer die mij demonstratief als bewusteloze passagier door het water begeleidt. Hij kon het een stuk beter en sneller dan ons! Maar goed, oefening baart kunst! Dus volgende keer als ik ga zwemmen ga ik wel eventjes oefenen. Kan ik makkelijk beloven want ik ga nooit naar het zwembad!

En vandaag wederom weer een dag die begon met een examen. Dit keer een service examen over de Fokker 100 en Fokker 70. En uiteraard ook weer geslaagd met 85%. Na het examen kwam er een piloot ons vanalles vertellen over hun taken en probeerde hij ons uit te leggen hoe een vliegtuig vliegt… juist ja… dit is toch wel eventjes wat te veel voor mijn al zwaar onder druk staande hersenen. Ik knik hier en daar wat en glimlach gezellig mee, maar alles gaat het ene oor in en komt er met een rotgang via het andere oor weer uit. De piloot wordt afgelost door de Finance director. Deze valt eventjes in voor onze managing director. Gezellig informeer babbeltje eigenlijk. Direct hierna lekker een lunch met een vakbond en hier weer wat informatie over het een en ander gehoord. Interessant en voer om over na te denken. Toch fijn om af en toe wat te luisteren zonder dat je weet dat je er een examen of toets over zult krijgen. Heerlijk, even geen aantekeningen! En dan is het alweer tijd voor een ander examen, het mondelinge engels examen welteverstaan. Ik moet als een van de eerste en ben behoorlijk zenuwachtig maar krijg hierna direct de uitslag. Je moest voor alle onderdelen minimaal 3 punten halen. Maar voor grammatica had ik helaas 2 punten, maar omdat ik zo beleefd was en hier veel punten voor had maakte dit niet uit en haalde ik mijn gemiddelde flink op. Gelukkig maar! De dame vertelde ook dat ze het ook belangrijker vond om beleefd te zijn dan dat je grammatica foutjes maakt. Met beleefdheid zullen er ook niet zo gauw misverstanden ontstaan. Weer een examen in the pocket dus! Lekker vroeg vrij vandaag en nu heerlijk 2 dagen weekend vieren! Vanavond lekker lui op de bank ons Nederlandse elftal aanmoedigen en morgen lekker feest vieren met mijn vriendinnetjes! Daar heb ik echt even flink behoefte aan.

Zondag een dagje om even heerlijk bij te komen en misschien nog wel even wat kleur opdoen onder de zonnebank. Door alle drukte, vermoeidheid en misschien toch ook wel een beetje stress zijn mijn bruine, gezonde wangen getransformeerd naar een lijkwitte teint en worden mijn ogen niet erg opgevrolijkt met die zwarte kringen eromheen. Hoog tijd om hier dus even wat verandering in te brengen, want mijn make-up begint te strijd inmiddels te verliezen.